آلیاژ خاکی کمیاب منیزیم

اصلاح سطح یک استراتژی کلیدی برای بهبود رفتار تجزیه زیستی آلیاژهای RE-Mg زیست پزشکی برای کاربردهای بالینی است. پیشرفت‌های اخیر در فناوری‌های اصلاح سطح منجر به گزینه‌های مختلف پوشش مانند پوشش‌های اکسید فلز، پوشش هیدروکسید فلز، پوشش‌های غیر فلزی غیرآلی، پوشش‌های پلیمری (پلیمرهای طبیعی مانند CS، HA، Col و پلیمرهای مصنوعی مانند PLA، PLGA، PCL، PDA شده است. ) و پوشش های کامپوزیت. پوشش‌های اکسید فلزی محافظت خوبی را ارائه می‌کنند، اما در معرض آسیب ناشی از یون‌های کلرید در محیط‌های خورنده هستند. پوشش‌های غیر فلزی غیرآلی، در عین حال که زیست‌سازگار هستند، ممکن است در شرایط خاص خدمات محدودیت‌هایی داشته باشند. پوشش های پلیمری زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری عالی از خود نشان می دهند، اما ممکن است فاقد چسبندگی زیرلایه قوی و استحکام مکانیکی باشند. به طور کلی، انتخاب روش پوشش مناسب به نیازهای خاص کاربرد با در نظر گرفتن عواملی مانند زیست سازگاری، رفتار تخریب و خواص مکانیکی بستگی دارد.

در پیگیری پوشش‌های با کارایی بالا، آلیاژ Mg-Zn-Y-Nd با ایجاد یک پوشش کامپوزیتی افزایش یافت. این شامل استفاده از MgF2 برای مقاومت در برابر خوردگی، لایه پلیمری دوپامین برای پیوند، و اسید هیالورونیک بارگذاری شده با آستاگزانتین برای تأثیرگذاری بر رفتار سلول های قلبی عروقی بود. کامپوزیت، به طور قابل توجهی مقاومت به خوردگی آلیاژ Mg-Zn-Y-Nd را بهبود بخشید، همانطور که توسط آزمایشات الکتروشیمیایی تایید شد. علاوه بر این، آزمایش‌های سازگاری سلولی توانایی آن را در افزایش انتخابی رشد سلول‌های اندوتلیال، مهار پرولیفراسیون سلول‌های عضله صاف و جلوگیری از چسبندگی ماکروفاژها نشان داد. برای افزایش طول عمر و زیست سازگاری آلیاژهای RE-Mg در داربست های قلبی عروقی، پوشش های کامپوزیتی از پایه شیف (یک بازدارنده خوردگی) و نانوذرات اسید هیالورونیک سولفونه شده با محتوای گوگرد متفاوت روی آلیاژ Mg-Zn-Y-Nd اعمال شد. در مقایسه با پوشش‌های راپامایسین حاوی هیالورونیک اسید، کامپوزیت MgF2/Polydopamine/Hyaluronan-astaxantin سازگاری خون و سازگاری سلولی برتری را نشان داد.